Son Tuval

Bazı kapılar kapanmaz. Bazı insanlar unutulmaz. Iven, hayatı boyunca yanlış yerde yaşayan biri olduğunu hissetti. İnsanların yüzlerini tuvallere aktarıyor, başkalarının hikâyelerini renklerle anlatıyordu. Fakat kendi hayatına geldiğinde, ne aradığını ne de nereye ait olduğunu biliyordu. Evi tamamlanmamış resimlerle doluydu; her tuvalde bir şey eksikti. Tıpkı kendisinde olduğu gibi. Ta ki bir gece, son resminden siyah bir damla süzülene kadar… Fırçasının ucundaki boya, hiç görmediği bir dünyanın kapısını araladığında Iven kendisini unutulmuş anıların, karanlık sokakların ve kimsenin hatırlamak istemediği sırların arasında bulur. Burada ölüm her zaman bir son değildir. Anılar, insanın elinden alınabilecek en değerli şeydir. Ve bazı kapılar, açıldıklarında yalnızca başka bir dünyaya değil, insanın kendi geçmişine de çıkar. Sonra Enessa ile karşılaşır. Geçmişini hatırlamayan, ait olduğu dünyadan koparılmış ve ardında bıraktığı sırlarla yaşamaya mahkûm bir kadın… Iven onun yanında, uzun zamandır ilk kez bir yere ait olabileceğini hisseder. Fakat bu dünyada kalmanın da bir bedeli vardır. Gerçeğe yaklaştıkça Iven, yalnızca Enessa’nın geçmişini değil, kendi hayatının ardında saklanan gerçeği de keşfetmeye başlar. Peki insan, uğruna kalmayı seçtiği kişiyi bir gün unutabileceğini bilse yine de kalır mı? Ya ait olduğunu sandığı yer, aslında çoktan kaybettiği bir şeyin yankısından ibaretse? Bazı hikâyeler bir kapının açılmasıyla başlar. Bazılarıysa o kapıdan geçtikten sonra kim olduğumuzu hatırlamaya çalıştığımızda… Son Tuval; aidiyetin, kaybın, unutulmanın ve insanın kaçmak yerine kalmayı seçmesinin hikâyesi.

Yazar: Arvanis

Kategoriler: fantastik, karanlik-fantastik